Het ABC als woordenboek van veldnamen

Het ABC van de AWD is een alfabetische opsomming van alle veldnamen (toponiemen) in de Amsterdamse Waterleidingduinen (AWD).
De eerste lijst van veldnamen werd in 1991 samengesteld door Jaap Duyve, op basis van de archieven van Frans van den Berg. De oudste namen vond Frans op kaarten uit de 17e en 18e eeuw. De meeste duinnamen werden in 1946 opgetekend door Engel van der Meulen. Daarna heeft Frans nog talloze interviews afgenomen en alle namen ingevuld op door hem zelf nauwkeurig getekende kaarten. Die plattegronden uit 1968 vormen de ruggengraat van dit boek en kunnen nog steeds de weg wijzen in het duin van vandaag. Frans van den Berg heeft ons in die zin een ware schatkamer nagelaten, nu gekoesterd en beheerd door het Genootschap Oud de Zilck.
In 2003 is het eerste ABC in boekvorm verschenen, in 2007 de tweede bijgewerkte versie. In 2010 is Gert Baeyens opnieuw door alle ordners, mappen, kaarten en knipsels gegaan, mede om een personenregister toe te voegen van stropers en jachtopzichters. Veel veldnamen zijn aan hun avonturen en anekdotes ontleend. Door het genealogisch onderzoek van het Genootschap Oud de Zilck en de Historische Werkgroep AWD, is nu bekend wie met wie trouwde en hoe dingen van vader op zoon werden overgedragen. Het boek heeft 78 pagina’s en is geïllustreerd met 17 kaarten in kleur en 20 historische foto's.

Een voorproefje

Astrid’s Driftje: in de jaren '30 is de jachthond Astrid hier tijdens een drijfjacht per ongeluk doodgeschoten. Een drift is dat deel van het jachtveld dat bij een drijfjacht door de drijvers wordt "uitgeklopt".

Barnaartkanaal: gegraven in 1865 in het aan Jonkheer W.P. Barnaart toebehorende Zandvoorts duin.

Cycloop: de naam van deze duintop is dezelfde als die van het radar-stoomschip dat op 2 januari 1855 schipbreuk leed. Het strandde pal vòòr de zeereep en vanaf deze top kon men de masten al zien. Pas op 15 mei van datzelfde jaar kon het schip weer worden vlot getrokken.

… van een jachtopzichter: Valk, Jan van der (1864-1942): was de zoon van Kees, dus Jan van Keesvaer. Hij trouwde met Greetje van der Meij (1860-1943) en kreeg drie kinderen. Engel van der Meulen beschreef hem in 1928 als een verwoed pijproker, altijd een vette pet op, en als het koud was, een rode zakdoek. "Dat het zo kaal was in het Paradijs, kwam door de grote aantallen konijnen. Naast de deur en onder de ramen kon Jan er meer sprenkelen dan Grietje nodig had. 's Avonds kon je de konijnen horen gillen en de sprenkels horen rammelen. Dan sloop hun zoon Corrie stilletjes naar buiten om ze dood te doen."

…van een stroper:  Gouwtje, Piet: een Zandvoortse stroper die rond 1900 veel werkte met klemmen en sprenkels. Als de klemmen een paar uur konden blijven liggen, ving hij een "vracht" konijnen maar als ze werden gevonden door een jachtopzichter, was hij alles kwijt. Piet legde zijn klemmen namelijk dicht bijeen, vlakbij de grote bekende "kasten" (konijnenburchten). Sprenkels kostten toen een kwartje per stuk en de waarde van drie sprenkels was net zo veel als één week huishuur!

Derde herziene druk          
78 pagina’s:  20 historische foto’s  zw/w  en 17 kaarten in kleur
Verkrijgbaar bij:  

Boekhandel van der Meer  Vuurtorenplein 10  Noordwijk.
Bezoekerscentrum de Oranjekom Vogelenzang.